Deze vermoedelijke kruising van Acanthus mollis x spinosus heeft sierlijk ingesneden blad waaruit tot 180 cm lange bloemstengels gelanceerd worden. De bloemen hebben een diep purperen calyx.
Na een warme zomer in het voorafgaande jaar bloeien ze beter.
Spectaculair, precies wat ik zocht sinds ik in Frankrijk Acanthus zag met zulke lange stengels.
Een selectie van Marco van Noort die opviel vanwege de helder witte lippen in scherp contrast met de goed oudroze bloemhoofden.
Het is een vrijwel onuitroeibare, dus sterke vaste plant met mediterrane uitstraling voor elke standplaats, Ze verdraagt zon net zo goed als schaduw.
Statig gebouwd archetype.
Spectaculair glimglanzend groot, diep groen blad, stevige, statige aren met heerlijke zuiver witte bloemen.
De bloemen van Acanthus stonden model voor een van de meest bekende en meest gekopieerde voortbrengsels van de decoratieve kunst: de Corinthische zuil ornamenten.
Acanthus bloeit meestal door tot de eerste vorst. Het begin kan na een strenge winter wat langer op zich laten wachten, maar ze zijn uitstekend sterk.
Dit zusje van 'Rue Ledan' kan zeer lange bloemstengels maken die hoog boven het blad uitsteken. Uitschieters tot bijna 200 cm zijn mogelijk als ze het naar hun zin hebben. Het glimmende ingesneden blad komt tot ongeveer 70 cm. In de winter sterft ze bovengronds volledig af.
Dit zijn zeer sterke planten die alle groeiomstandigheden verdragen inclusief strenge vorst en schaduw. Ze staan niet graag heel droog.
Een super freak met prachtig gemarmerd zeer stekelig hard blad, nog gemener dan hulst. En vreemd voor Acanthus; rode bloemen.
Voor de bloemen moet het heet zijn en niet te vroeg gaan vriezen.
Lijkt inderdaad winterhard, zoals beloofd, sterft wel bovengronds af in de winter. Als de grond opwarmt komt er dan weer prachtig nieuw blad aan.
Uit Ethiopië waar we allemaal vandaan komen.
Dat Acanthus een moeilijke plant zou zijn is grote flauwekul, integendeel; ze verdraagt alle denkbare omstandigheden. In het zuiden vermijden ze de grote hitte door in de zomer af te sterven. Bij ons doen ze dan juist maar wel een klein beetje verward hun ding.
Heerlijk donkergroen en fijn besneden blad, onontbeerlijk voor architectonisch bewuste tuiniers.
Doet het dus ook prima in de schaduw, onder een boom of struik.
Nog iets stekeliger dan de gewone scherpe acanthus. Zelfs de bloemstengels doen hier aan mee.
Het diep ingesneden grijs-groene blad met zilveren aders voegt toe aan de sierwaarde van deze vrij zeldzame vorm.
Ze is goed winterhard, zeer standvastig en verdraagt ook redelijk wat schaduw.
Om goed te bloeien hebben ze liever wat meer zon.
Grootbloemig en ongewoon lang bloeiend.
Alle vuurkleuren komen aan bod, van bruin over warm rood tot oranje geel.
Afzender: Ernst Pagels. Wij hebben net als de meeste van onze collega's groot respect voor deze Noord-Duitse kweker die met ijzersterke introducties op het gebied van onder andere Salvia, Achillea en Miscanthus ons sortiment enorm heeft verrijkt.
Heerlijk warm zomer vuur.
Een steriele, die dus geen zaad maakt en daardoor lang bloeit en zich niet hinderlijk uitzaait. Maar ook een lang levende en stevige plant met een heerlijke kleur, streng geselecteerd door Brian Kabbes uit duizenden steriele zaailingen en vernoemd naar zijn moeder.
Eindelijk in redelijke aantallen voorradig.
Bedankt Brian.
Heel fijn ingesneden spits grijs blad en fris crème citroen (of is het zwavel) gele bloemen.
Een nieuwe uit 2013 waar we veel van verwachten, vooral in combinatie met diep donker paars van een Salvia of een Aconitum.
Half bladhoudend en tapijtvormend, dus bodembedekkend.
Nu geelvrees onder tuiniers vrijwel lijkt uitgeroeid is wit het nieuwe geel.
Tijd dus om deze klassieker vernoemd naar haar herkomst, het Zuid Griekse Taygetos gebergte, eindelijk een kans te geven.
Het is een prima winterharde een laag blijvende wilde soort met grijs-groen blad en een lange bloeitijd.
Fijn om blauw mee te blussen.
Deze heerlijke kleur is in veel borders bruikbaar. Een van de roodste duizendbladen moet ik zeggen om niet in de discussie: wat is de roodste, verstrikt te raken. 'Paprika' is geweldig maar de concurrentie wordt steeds grootser.
Salvia nemerosa en Perovskia ernaast zetten zijn inkoppertjes maar overweeg ook eens te mengen met nog meer rood voor een vurige border.
Een hete paprika.
Toch wellicht misschien zelfs nog feller rood dan 'Paprika'.
Ze is compact en heeft helder glanzend vuurrode bolle schermen op korte stelen.
Zeer oki doki plant dus.
Een zuiver witte voor je maagdelijke tuin.
Sterk en makkelijk en de beste witte volgens ons.
Ze groeien natuurlijk ook wild langs de rand van ons kweekveld waar ze volgens Rudolf Steiner een zeer positieve invloed uitoefenen op de gewassen.
Het blad mag door je omelet.
Verbeterde natuur, voor de waspoeder reclame
De naam is beschrijvend, maar niet voor de hele bloeitijd. In een warme periode kan 'Terracotta' snel van roodbruin naar warm geel verbloeien. 'Terracotta' is wel wat gevoelig voor nattigheid in de winter. Voor doorlatende grond dus.
Een van de vele fantastische Pagels selecties.
Deze lijkt nogal op 'Terracotta' maar is iets roder, kleurvaster en standvastiger. Ze vormen met 'Feuerland' een warm trio.
Lekker grijs-groen blad ook.
Een heerlijke kleur voor combinaties bij paarse of blauwe aren van Salvia, bij grassen of bij donker bladige planten zoals Actaea.
Geef ze een droog en zonnig plekje in de zon.
We zijn dol op rode duizendbladen.
DIt is een compacte volle plant met een indrukwekkende kleur. Net niet helemaal rood
De bloemen steken lekker af tegen het fris donkergroene fijngesneden blad.
Groeit en bloeit in een bol rond heuveltje.
Dwerg duizendblad met een kabouternaam.
De plant heeft een 'groundhugging' groeiwijze; vormt dus een mooie lage ronde pol.
Nog een vrij recente introductie.
Wollige wapper.
Een elegant doorbuigend gras dat in de zomer en herfst in de Franse vooralpen beeldbepalend is.
Grote groepen of plukjes brengen die fijne zuidelijke warmte naar onze tuin.
Dit is ideaal uitgangsmateriaal voor je natuurlijke mediterrane prairie.
De aanvankelijk zilveren aren worden na de bloei steeds voller en meer beige en blijven dat tot de winter.
Een klassieke ridderhelm in stoer blauw-paars
Stevige standvastige plant, iets boven de meter.
Lekker laat bloeiend.
Tweekleurig, net als 'Bicolor' .
'Cloudy is nieuwer, heeft 'grotere bloemen op wat kortere aren en bloeit wat later.
Een betrouwbare vaste plant op stevige stengels voor niet al te arme vochthoudende grond.
Nice, smoothy and cloudy indeed.
Spectaculair diep paarsblauwe bloemen aan een plant van zo'n 45 cm breed en 120 hoog.
Diep ingesneden donkergroen blad.
Ze hebben vocht nodig, met name tijdens het groeiseizoen. Schaduw wordt verdragen maar zon heeft de voorkeur.
Super standvastig border spul, met bijvoorbeeld Achillea en Geranium.
De bloemen lijken op de kap van een middeleeuwse monnik, best in halfschaduw, aanvankelijk lijkt het niet veel, maar het tweede of derde jaar heeft u een gigantische klassieker in de tuin.
Een zeer gemakkelijke vaste plant.
Ze staan graag op een humusrijk en vochtig plekje in de halfschaduw maar zal het overal doen.
In de zon mag je wat meer bloei verwachten.
Ze hebben een laat hoogtepunt en worden daarom nog al eens overgeslagen.
Blauw gerande witte helmen, die moeten wel voor een soort engelen leger bedoeld zijn.
Een bijzonder makkelijke plant die graag een beetje rijk staat op vochthoudende grond.
Onsterfelijk.
Deze fantastische kruising tussen Actaea cangshan en A. simplex met sterk aangenaam geurende bloemen is gevonden door Piet Oudolf.
Ze heeft sierlijk doorbuigende bloeiaren aan lange vertakkende stelen boven rood-bruin blad..
Droogte verdraagt ze beter dan andere Actaea. Op voedselrijke, vochthoudende grond kan ze meer dan twee meter hoog worden.
Gigantische elegantie.
Een nieuwe compacte en diep diep diep donkerbladige vorm van Marco van Noort.
De bloemen hebben een heerlijke en sterke vanille geur.
Bijzonder zeldzaam nog.
Zoet geurende bloemen, net als de rest.
Al bijna 30 jaar fascineert het donkere blad van wat destijds Cimicifuga heette mij zeer.
En ze worden nog steeds donkerder.
Deze introductie van Fred en Mary Ann McGourty uit Norfolk (VS) heeft het allemaal; het donkerste blad en die heerlijke vanille geur van de bloemen.
Ze verdraagt schaduw, houdt van vocht en mag in de zon staan als het daar niet de droog is.
Oersterk.
Het diep donkere blad van deze onverwoestbare plant is heel fijn ingesneden.
De lange aren geuren sterk aangenaam zoet als vanille.
Diep, diep, diep, donker glanzend blad.
Sterk, makkelijk, geurend en raadselachtig prachtig.
De diep chocolade bruin-rode bladkleur maakt deze slaande schoonheid zeer begeerlijk. Sterk zoet vanille geurende roomwitte bloemen aan lange stelen.
Officieel voor de schaduw, maar je krijgt bij ons ontheffing af te rekenen met wat bruin blad na de echt hete zomerdagen, maar ook intensievere bladkleur en wat meer bloei als ze in de zon staat. Water geven mag ook.
Die geur is groots.
Nog een nieuwe van Marco.
Zeer donker blad, statige groeiwijze.
Bloei; crème wit met een vleugje roze en zeer sterk geurend.
Graag wat vochtige grond.
Carbonella is houtskool in het Italiaans en slaat op de bladkleur.
Een heerlijke tamelijk nieuwe met het diepste donker strak bruinrood contrasterend blad. De bloemen blijven maar even roze. Na een paar dagen zijn ze gewoon wit.
De bloemen zijn zeer geurend.
Als ze genoeg vocht krijgen mogen ze ook in de zon. Ze overleven alles.
Dit zijn langlevende, zeer sterke planten.
De donkerste die wij kennen.
Actinidia arguta komt oorspronkelijk Oost-Azië (Japan, Korea, Noord-China en Rusland), maar 'Jumbo' is een Italiaanse selectie met relatief grote bessen (± 10 gram).
Die hebben een frisse, zoete smaak met een goede balans tussen zoet en zuur.
Je eet ze met schil.
Ze is niet zelfbestuivend, voor bestuiving heb je nog een mannelijke plant zoals 'Weiki' of 'Atlas' nodig. Een mannelijke plant op 4–8 vrouwelijke is voldoende.
Kiwi is eenhuizig, zowel mannelijk als vrouwelijk en kan dus zichzelf bestuiven. Het stuifmeel is bij de meeste cultivars echter onvoldoende op het juiste moment rijp voor optimale zelfbestuiving.
Dit is een uitstekende zelfbestuiver.
Snoei Kiwi in de zomer als de vruchten al zijn gezet. Je remt dan de groei wat en snoeit takken met weinig vruchten weg.
'Issai' is een relatief kleine plant met kleine onbehaarde vruchten die ook in een pot gehouden kan worden.
De kleine vruchten rijpen vroeg.
Een nieuw vrouwelijk kiwi ras met rode vruchten.
De vruchten zijn zoeter en smaakvoller dan gewone kiwi. De schil is zacht en eetbaar.
Het blad loopt rood uit in het voorjaar.
Minder hard groeiend dus hanteerbaar.
Voor bestuiving is een mannelijke of zelfbestuivende plant erbij vereist.
De vruchten rijpen vroeg, vanaf half september.
De smaak is rood.
Deze zeer winterharde kiwi introductie uit Polen maakt hebberig.
De sappige diep rode mini vruchtjes zijn geweldig zoet en aromatisch. Je eet ze met schil. Ze rijpen vanaf half augustus tot ver in september.
Beschermen tegen late nachtvorsten, aanbinden en bestuiven met een mannelijke kiwi plant of andere arguta.
September zal nooit meer hetzelfde zijn.
De meeste kiwirassen kunnen zichzelf niet optimaal bestuiven. De mannelijke organen zijn vaak onderontwikkeld. Bij een aantal rassen zoals 'Jenny' valt dat mee. Die kunnen dus zichzelf en ook andere vrouwelijke planten bestuiven. Omdat stuifmeel en stampers ongelijk rijpen is vruchtzetting altijd beter als er meerdere rassen bij elkaar staan
Een ras als Atlas maakt geen kiwi maar wel veel stuifmeel over een langere periode.
De stuifmeel donor dus die zorgt voor veel meer kilo's kiwi.
De weinig behaarde vruchten met goed-geel vruchtvlees zijn heerlijk zoet en mild van smaak. Wie allergisch is voor groene kiwi verdraagt deze meestal wel.
Actinidia deliciosa komt van nature voor in centraal en zuid China in koele bergen op 800 tot 1400 meter en langs de Yangtze.
Actinidia deliciosa is winterhard maar iets gevoeliger voor late nachtvorst dan A. arguta.
Voor bestuiving is een mannelijke plant zoals 'Atlas' of 'Weiki' nodig. Een mannelijke plant op 4–8 vrouwelijke is voldoende.
'Hayward' heeft grote, goed smakende uniforme vruchten. Die je in je kelder nog maanden kunt bewaren
Het eigen stuifmeel is zwak en bestuift de plant onvoldoende. Dus je moet er wel een bestuiver zoals 'Atlas' of een andere kiwi bijzetten.
Dan mag je op een voortreffelijke opbrengst van goede grote vruchten rekenen.
Een ras voor profi's. Ze planten er een 'Atlas tussen.
De meeste kiwirassen zijn niet goed zelfbestuivend. Deze heeft geen bestuiver nodig.
Snoei Kiwi in de zomer als de vruchten al zijn gezet. Je remt dan de groei wat en snoeit takken met weinig vruchten weg.
'Jenny' is snel groeiend met grote vruchten. Van een volwassen struik kun je wel 30 kg oogsten.
Kiwi is een zeer gemakkelijke ziektevrije fruitsoort.
Deze nieuwe kiwi stamt af van de doorgewinterde en hoog productieve 'Hayward' met als verschil dat deze zelf bestuivend is. Er hoeft dus geen 'mannelijke plant bij. De vruchten zijn gemiddeld van grote, iets kleiner dan die van 'Hayward'.
Net als bij 'Hayward' zijn de vruchten goed bewaarbaar. Ze rijpen na de eerste vorst in november en kunnen tot april worden bewaard. De bloemen beginnen wit en verkleuren naar oranje.
Een dwergvorm met halfgevulde bloemen aan korte stelen.
Een van de allerlaagste Afrikaanse lelies die ik ken. In pot kan dat heel handig zijn hoewel ik die hoge toch het meest indrukwekkend vind.
Deze is bladverliezend wat de kans dat ze in de volle grond overleeft aanzienlijk maakt.
Wel een beetje bedekken deze juweeltjes.
Overwegend wit voor het oog maar tegelijk elegant tweekleurig van violet naar wit verlopend, wat diepte geeft aan de grote volle bloemschermen op stevige stengels.
Bladhoudend, dus misschien het best in pot en in koude kas of beschut overwinteren.
Wonderlijk wit.
Deze prijswinnende cultivar werd in 2010 door Quinton en Andy van De Wet geselecteerd. Ze bloeit tweekleurig met hangende bloemen in grote schermen.
Voor een bladhoudende Agapanthus is ze relatief winterhard. Ze zou tenminste tot - 10 verdragen. Afdekken mag je haar alleen tijdens strenge vorstperiodes. Als je haar in pot zet en binnen overwintert kan ze niet in het donker staan zoals de bladverliezende cultivars.
Een spectaculair potfeestje.
Zeer diep blauw met donkere stelen, ontstaan op de kwekerij van Bob Brown; 'Cotswolds Garden plants'. (Je hoort verderop nog vaak van hem.)
Blad verliezend, dus beter winterhard dan bladhoudende Agapanthus.
In de volle grond wel misschien wat afdekken met stro of dennentakken.
Natuurlijk ook zeer gemakkelijk in pot te houden. Dat staat zo klassiek.
Deze Afrikaanse lelie heeft een bijzonder intensieve kleur.
Agapanthus is een statige plant voor gevorderde liefhebbers.
Zeer mediterraan van uitstraling, afkomstig uit Zuid Afrika waar de rijkste mediterrane vegetatie ter wereld te vinden is.
Blad houdend, dus best in pot en niet volledig donker koel overwinteren.
'Starry Night' is een zeer donker blauwe selectie van onze vriendelijke Franse bondgenoot Antoine Breuvart.
Ze is bladverliezend en kan dus in de volle grond met tijdens strenge vorst een beschermlaagje. (De bladhoudende selectie houd je beter in pot zodat je ze bij strenge vorst binnen kunt halen.)
Out of Africa, Made in France.
Heerlijk tweekleurig is deze compacte nieuwe bladverliezende Agapanthus. Ze bestaan in allerlei maten van dwerg tot reusachtig. Deze is met 70 cm heel fijn als potplant.
Bladverliezende cultivars zoals deze maken aanzienlijk meer kans in de volle grond te overleven. 'Twister' verdraagt tot -15 en met wat winterdek zelfs nog meer.
Een frisse wind voor je tuin.
Een best redelijk vorstbestendige, bladverliezende en zeer hoge vorm met een bijzondere aristocratische kleur. De bloemen zijn bij warm weer wit met een roze zweem. Als het kouder wordt worden ze meer roze.
Strenge winters evenwel toch iets dekken.
Ook mooi in potten, dan in de garage te overwinteren.
De gewoonste van het stel, zeg maar 'Afrikaanse boeren lelie'.
Ze maakt een redelijke kans in de volle grond. Maar toch best in pot.