Heerlijke geur en florissante bloemen, dat kan natuurlijk ook.
De superfrisse citroengeur houdt muggen op een afstand.
Overwinteren op een koele slaapkamer kan.
Deze geurt niet alleen heerlijk, maar heeft ook grote aansprekende bloemen.
Fijn zo'n potplant waar je in het voorbijgaan even je hand doorhaalt om de geur op te snuiven.
Dat geeft mij altijd weer nieuwe energie.
Niet winterhard, dus in de winter achter je slaapkamerraam.
Grote bloemen, fleurige citrus geur.
Het blad heeft de heerlijk frisse geur van een van mijn favoriete zoet-zure snoepjes uit mijn jeugd: cola flesjes.
Nu zonder suiker dus nog onschuldiger.
De bloemen zijn relatief groot voor een geur geranium en beslist niet onaantrekkelijk.
Makkelijk in een pot die je in de winter op een slaapkamer op de vensterbank zet om de lucht te verfrissen.
Heerlijk fris naar komkommer geurend blad en zeer kleine fel rode bloemen.
Het gaat hierbij vooral om de geur. De piepkleine bloemetjes vormen daarop een leuke aanvulling,
In de Barok was geur iets voornaams waar elk middel en zeker ook planten aan mochten bijdragen. Geurgeraniums werden in huis geplaatst waar de geur door wapperende damesrokken werd verspreid.
We hebben een nieuwe koning; de koning van citroen en sinaasappelgeur.
Deze voortreffelijke potplant geurt zo sterk en fantastisch dat je de lieve kleine bloemetjes onverwacht als bonus incasseert.
Als een wolk van genot op je slaapkamer in de winter en je terras in de zomer.
Dat is gek, iedereen heeft het over Geranium 'Pinki Pinks', maar deze fabuleuze nieuwigheid is overduidelijk een Pelargonium. En die heten in de volksmond inderdaad geranium.
Het is een beetje een rotsplantje met hele kleine fijne bloemetjes over een lange periode.
Pelargonium zijn meestal vorstgevoelig maar ook vaak erg robuust. Mag in pot, maar deze kan op een iets beschutte plek gewoon in de volle grond.
Aangenaam geurend blad ook.
Geur geraniums compenseren vaak hun wat kleinere bloemetjes met hun fantastische geur.
In dit geval is dat rozengeur.
In de winter zet je ze in je slaapkamer want ze zijn natuurlijk niet winterhard. Maar het zijn heerlijke potplanten.
Nu nog een beetje maneschijn.
Deze lieve schat en ik zijn al heel lang vrienden.
Het was een van mijn eerste geurplanten.
En eerste liefdes vergaan nooit. Dit is dus de meest aangenaam geurende plant op aarde.
We maakten voor het eerst kennis in Frankrijk, veel meer wil ik er niet over kwijt.
Je moet haar wel op je slaapkamer overwinteren.
Wild romance.
Voor de liefhebbers van de klassieke omaplant waarvan de geur misschien jeugd herinneringen naar boven brengt. Deze oma had een hele speciale, want bontbladig. Dat zie je niet overal. Die geur is heerlijk fris citroen en licht prikkelend.
Een tikkeltje ouderwets, maar wel lekker.
Na een aantal jaren een verzameling geurgeraniums te hebben gehouden hebben we besloten dat dat het toch niet was voor ons. Alleen deze bleef over. De geur is heerlijk en het blad is prachtig. Groot donzig grijs met een sterke munt-eucalyptus-geur. De kleine witte bloemen staan in grappig contrast met het grote blad. Pluk een blad, neem het mee en kneed het voor je neus. Deze moet vorstvrij overwinteren.
Een en al geur, bijna te heerlijk.
Een rijk bloeiend fontijngras met dikke wollige aren.
Ze is wat meer natuurlijk van uitstraling dan de meeste voor mij wat al te strakke lampenpoetsers.
In de herfst kleurt het blad oranje, later wordt het donker geel en uiteindelijk resulterend in een beige, zeer goed winterbeeld.
Fijn, strak opgeruimd en uitstekend presterend maar toch nog een beetje losjes.
Het heeft lang geduurd tot ik deze leerde waarderen. Ik vond de lampenpoetsers nogal stijfjes en begon met de wat minder gangbare vormen. In de loop der jaren viel mij op hoe mooi hun winterbeeld is. Tot de winter zijn het nette polletjes die voor siergrassen vrij vroeg bloeien met strakke pluimpjes.
Je ziet ze vaak in grote groepen in de voortuinen van strakke witgeschilderde villa's. Soms met een paar berkenboompjes en verder niets.
Diep donkere poetsborsteltjes.
'Moudry' is een van de strakste en meest contrastrijke lampenpoetsers.
Ik ben zelf geen lampenpoetserfan, juist omdat ze zo strak en opgeruimd zijn, meestal toegepast in tuinen die dagelijks worden gestofzuigd.
Maar deze is zo strak dat het weer aardig wordt. Bovendien blijven ze de hele winter aantrekkelijk.
Deze schoonheid vormt een flinke pol met forse,. Het is een vroeg bloeiende selectie uit 'National Arboretum'. De forse, tot 6 cm dikke, aren beginnen purper-roze en verkleurem naar bruin-purper het blad krijgt een fijne gele herfstkleur.
De dikke pluimen buigen elegant door en zijn ook heel geschikt voor de vaas of als droogbloem.
Onderhoud: Je knipt ze diep terug in het voorjaar. Dat is alles.
Laag siergras dat elegant breed uitwaaiert en lang bloeit.
Lastig om niet even aan te zitten of het te aaien.
De juiste bloeitijd voor veel prairie stijl combinaties, maar ook prima als solitair.
Eleganter dan de meeste, lampenpoetsers. Ik vind ze bijna allemaal iets te stijfjes.
Beschrijven hoeft niet, bijna iedereen vind dit prachtig en wil het meteen hebben.
Bedenk wel: Het is een tropische plant die absoluut geen vorst verdraagt. Overwinteren kan boven 10 graden.
Beschouw dit mooiste gras op aarde eventueel als eenjarige. Ze groeien er snel genoeg voor. Geweldig in pot met contrasterend blad.
Het is net de Eiffeltoren: Je moet hem minstens een keer in je leven hebben gezien.
Elektriserend blauwe en afhankelijk van de temperatuur (bij warmte) soms ook roze bloemetjes.
Penstemon is een vreemd verhaal; ze komen uit het hart van Amerika, waar het vreselijk vriest, maar waar ook altijd sneeuw ligt als bescherming.
Hoe kleinbloemiger, hoe winterharder, maar zorg dat deze niet te nat staat.
Lieflijk leuk.
Uitstekend winterhard voor een Penstemon, net als 'Huskers Red' maar dan nog veel intensiever van kleur.
Donkerder blad en meer sprekende bloemen. Duidelijk een verbetering denken we.
Met dank aan Dale Lindgren van Nebraska University die er serieus werk van heeft gemaakt.
De witte bloemen met een crèmekleurige waas en een snufje roze steken duidelijk en nogal verrassend af tegen het prachtig diep rode blad.
Ze is polvormend met grondstandige rozetten, een probleemloze plant voor elke standplaats in zon of halfschaduw.
Prima winterhard.
Het begon allemaal met 'Husker Red', maar ja, ze zijn best makkelijk te zaaien en dus kennen we inmiddels 8 verschillende cultivars van deze zeer winterharde Penstemon.
De naam 'Onyx and Pearls' slaat op het contrast tussen het zwarte blad en de witte bloemen.
Ze heeft tot nu toe het donkerste blad. Ook de bloemstengels zijn bijna zwart.
Penstemon digitalis is in ons klimaat volledig winterhard. (Veel Penstemon soorten zijn op het randje, of net niet winterhard.)
Deze introductie van Skagit Gardens heeft datzelfde bronsgroene blad als zusje 'Husker Red' maar dan misschien een nog beter daarbij passende kleur bloemen.
Verwijderen van penwortels in zware kleigrond,
of als smal en lang verplantschopje.
Zeer sterk, breekt of buigt niet in zware kleigrond.
breedte van het hoofd: 3.5 cm
lengte van het hoofd: 21 cm
lengte van de steel: 14 cm
totale lengte: 39 cm
gewicht: 0.24 kg
materiaal van steel: essenhout
Onze vriend en culinair artiest op hoog niveau, Claude Pohlig, leerde ons gebruik te maken van de milde kummel smaak van het blad. Broodjes gezond en roerei krijgen er een nieuw elan mee. Het diep rood gekroesd blad werd al in de Victoriaanse tijd gebruikt als bedding plant. Perilla is veel makkelijker dan rode basilicum en doet het zelfs in de schaduw op een vochtige plek nog prima.
Het zaad levert een omega rijke olie.
Wollige bloemkelken aan lange aren, heerlijk zilver grijze stengels en blad.
In het voorjaar knip je ze diep terug; verder geen omkijken naar en gegarandeerd een eindeloos lang bloemenfeest in het najaar.
Ze komen van de ijskoude steppes in de Kaukasus, maar doen het ook voortreffelijk in heet zuid Frankrijk.
Maak je dus geen zorgen als iemand beweert dat deze een beetje bang wordt van vorst.
Onzin: Dit is Genghis Khan lavendel.
De dwergvorm van 'Blue Spire'. Deze dingen komen uit de Mongoolse stenige steppe waar ze samen met Eremurus staan. Ze hebben dus niets nodig behalve zon. Kou deert ze ook niet.
Diep snoeien in het voorjaar.
Deze zilveren droom, samen met Echinacea en Verbena, vormt sinds 2010 de ruggengraat van onze prairie border.
Jelena maakt een nette, compacte bolronde struik die in het najaar voor de helft uit bloemstengels bestaat.
Tegenwoordig is Perovskia officieel ingedeeld bij Salvia. Ik noem ze ook wel Djengis Kahn lavendel vanwege hun herkomst uit de Mongoolse stenige steppe.
Ze zijn zeer winterhard en verdragen elk weertype, inclusief extreme hitte en bittere kou.
Peter Catt van Liss Forest Nursery, Hampshire, Groot-Brittannië is de uitvinder van de beste Russische salie tot nu toe: 'Lacey Blue' en in 2012 introduceerde hij 'Silvery Blue'.
Nog ietsje lager en dus steviger maar vooral vanwege het zeer zilveren blad een opwindende introductie.
Ze zijn allemaal prima winterhard en geurig.
Zilveren Djengis Khan lavendel.
Extra zilver blad en zeer rijke volle bloei kenmerken deze recente dwergvorm gevonden tussen zaailingen van 'Blue Spire'.
Knippen zorgt voor herbloei. Maar doe dat in ieder geval elk voorjaar.
Goed voor een zilveren medaille op Plantarium 2009.
Deze heeft de fijnste wollige bloemen.
Chris heeft niet ook nog een oranje veld. Deze is afgeleid van 'Blackfield'.
Het is een ietwat elegant doorknikkende aar die naar oranje neigend roze bloeit.
Lekker met blauw en grijs of bijvoorbeeld zo'n porseleinen Clematis x jouiniana.
Even sterk en even makkelijk als de rest.
Een simpel bruikbaar perfect bodembedekkend ding is dit.
De bloemen verkleuren van zacht roze naar diep purper rood.
Sterk en makkelijk om van die lastige vakjes mee te vullen of voor randjes.
Als ze uitgebloeid raken, wat enig geduld vergt, mag je er met de grasmaaier overheen.
Ik ga hier niet omheen draaien; dit is gewoon een simpele bodembedekker en we zijn er wegens gebrek aan tijd en aandacht nog niet achter welke affinis nu de allerbeste is.
Tot nu toe weten we zeker dat ze onverwoestbaar zijn en allemaal rood en roze tegelijk kunnen bloeien.
Lekker laag zijn ze ook allemaal, dus zijn het perfecte bodembedekkers.
Vingerbrreed lang smal blad, oersterk en lekker lage compacte rand- of vulplant.
Zeer rijkbloeiend.
Dit is die simpele plant die je zag in een tuin en waarvan je dacht; "Wat een vondst, wat is dat ook alweer?"
Onverwoestbaar.
Van het zwarte veld, proefveld van Chris van Geyselen. Deze diep donker rode vorm.
Een wat lagere, later en langer bloeiende cultivar.
Persicaria raak je nooit kwijt. Ze kunnen op elke grondsoort en laten niet over zich heen lopen.
Hier vul je snel grote gaten mee. Het is een ijzersterke robuuste plant die tot diep in het najaar presteert. Eindelijk een die Eupatorium purpureum naar de kroon stoot.
Maak er samen met dat koninginnenkruid en Miscantus zo'n massief stevig najaarshoekje mee.
Een joekel van een dikkerd.
Een stevige op zichzelf staande cultivar met goed gave bloemen in volle aren.
Als allemaal, onverwoestbaar.
Deze selectie uit 2008 van Jan Spruyt is hot.
Chris Ghyselen, selecteert al zeker 15 jaar binnen zijn favoriete geslacht.
Ik herinner me goed hoe hij daar lang geleden over sprak. De afgelopen jaren plukken we de vruchten van zijn werk.
Dit is een zeer korte roze met elegant doorbuigende bloemaartjes.
De laatste en misschien wel meest fantastische nieuwe bodembedekkende Persicaria.
Een recente introductie van Chris Ghyselen, de Belgische tuinarchitect en tevens Persicaria koning. De meeste van onze Persicaria zijn door hem geselecteerd.
Deze nieuwe bloeit rijk en lang met zeer ranke lange bloemstengels.
Persicaria zijn heel sterk en makkelijk en bloeien meestal tot de eerste vorst waarna ze abrupt in elkaar zakken.
Korte stompe aren in heftig vuurrood.
Wellicht de roodste en al even robuust als de rest.
Dit is onze favoriete rode.
Persicaria amplexicaulis 'Alba' kan het schudden, dit wordt de nieuwe standaard.
Rijke bloei met fijne lange, zeer elegant doorbuigende spitse aren.
Net zo onverwoestbaar als de rest.
Met dank weer aan de specialist Chris Ghyselen.
Kroes is mooi, plat is lekker. Topkoks weten hoe heerlijk zoet Italiaanse peterselie is. Ik zou nog verder willen gaan, wanneer je echt drastisch wilt schiften: aan de peterselie herken je de kok.
Als ze na de winter bloeien worden ze een beetje bitter, maar deze kan zich wel in stand houden door zelf uitzaai.
Wellicht het allerbelangrijkste keukenkruid dat er is.
Een peterselie revolutie.
Het belangrijkste keukenkruid aller tijden neemt een nieuwe vorm aan met dit dille blad.
Stel je voor hoe prachtig dit is wanneer het fijngesneden over je gerechten strooit.
Met peterselie maakt je elk gerecht beter.
Nog een keer: peterselie is het allerbelangrijkste keukenkruid dat er is. In de rijke plattelands keuken komt het dagelijks op tafel. Mijn Duitse tante heeft een zeer grote moestuin, alle bedden zijn er omzoomd met deze peterselie. Ze produceert er tonnen van. Voor de winter legt ze peterselie in, in zout. Invriezen voor de winter kan natuurlijk ook.
Persoonlijk vind ik de platte lekkerder.
Vanwege hun textuur die zo fijn combineert met Lamiaceae zoals Salvia en omdat insecten er zo veel baat bij hebben kijken we als jaren uit naar schermbloemigen die binnen ons sortiment passen.
Deze meesterwortel uit de Italiaanse Alpen en de Balkan is een recente toevoeging. Ze heeft fijn geveerd blad en losse schermen die verkleuren van zacht roze naar wit. Ook in zaad zien ze er nog aardig uit.
Deze majestueuze schermbloemige kan een beetje tippen aan Ferula. Dus ze is geweldig.
Het blad komt niet hoger dan 70 cm, de rest vormt het transparante bloemstengel festijn. Die stengels zijn bovendien donker purper.
Een zeer bruikbaar verticaal element voor je border dus. Ik denk daarbij aan prairie hoewel ze oorspronkelijk uit zuid-oost Europa komt.
De bijzondere kleur bedankt deze Phlomis aan haar kruisingsouders. (P. purpurea x P. crinita) Phlomis laat zich maar moeilijk stekken. De meeste worden daarom gezaaid. Bij deze kan dat helaas niet. Zoals je ziet is het stekken gelukt. Massaal zullen we haar helaas nooit aan kunnen bieden.
Ze staat al jaren in onze tuin. In strenge winters vriest ze tot de grond terug om in het voorjaar weer uit te lopen. In dat geval bloeit ze niet in het voorjaar, maar in het najaar.
Eindelijk is ze er: De ideale Phlomis kruising (P. purpurea x P. italica), een fantastische tuinvondst van Joan Pere. Beide ouders zijn goed winterhard en bijzonder van kleur.
Het blad is langwerpig als bij P. italica en heeft ook die licht, grijs-groene, bijna kaki kleur. De bloemen zijn ouderwets roze. Een beetje normale winters houdt ze haar blad en bloeit vroeg. Bij strenge vorst kan ze bovengronds bevriezen. Knip haar dan diep terug. Ze loop snel weer uit en bloeit dan in het najaar.
Een goed winterharde struikvorm met grijs behaard blad en okergele bloemen.
Het is een blad houdende, wat op Salie lijkende grote struik met prachtig grijs blad.
Uitstekend winterhard zoals veel soorten uit Turkije.
Snoei ze alleen als het echt nodig is. En de uitgebloeide bloemen natuurlijk.
Voor het eerst ingevoerd in 1999. Nu eindelijk in productie. Kweken is een kwestie van geduld.
Een van de meest spectaculaire Phlomis die ik ken, hoog uit de bergen van Marokko.
We hebben haar jaren lang getest en ook wel eens verloren. Nu hebben we denk ik de slag te pakken.
Gigantisch blad en lange stengels met reusachtige zacht roze bloemen.
Grijp je kans zo lang de voorraad strekt.
Heerlijk mediterrane uitdijende heester met dof groen-grijs- viltig blad en donkergele bloemen in etages voor een warme zonnige plek.
De knoppen van Phlomis worden voor de winter aangelegd. Ze kunnen bij strenge vorst wat invriezen. Phlomis fruticosa vriest wel in maar is ook erg goed in snel weer nieuwe knoppen aanleggen nadat ze zijn teruggesnoeid.
Uit Kreta, voor je tuin.
Een van de meest winterharde van de struikachtige bladhoudende Phlomis.
Prachtig als struik vooral een beetje op leeftijd. Net een reuzen salie met heerlijk grijs-groen blad.
De oker gele bloemen verschijnen na een zachte winter massaal in het voorjaar. Na een strenge is het een race met de kalender of er in het najaar nieuwe knoppen rijp worden.