Wij vinden ze geweldig en dan vooral die half gevulde waarvan je het gouden hart nog kunt zien.
Deze kleur is ook uitstekend hoewel ze gevaarlijk dicht langs het verkeerd soort roze schuurt.
Dit type boompioen wordt zeer oud en bovendien elk jaar mooier.
Vrij vertaald: "Zwarte draak met een fantastische bloem in z'n bek."
Ook een rockii maar dan gevuld en gekleurd waardoor je de zwarte basaalvlekken niet ziet.
Deze boompioenen zijn de beste voor ons klimaat omdat ze laat uitlopen hebben ze geen last van nachtvorst.
Klassieke Chinese boompioen met fel roze chrysant-vormige bloemen uit de Central Plains-groep..
Boompioenen zijn zeer langlevend en goed winterhard.
Ze vragen net als rozen en andere pioenen twee of drie keer per jaar bemesting. Wij hebben hiervoor een goede plantaardige meststof.
Ze bloeien op tweejarig hout. Snoei dus alleen beschadigde of kruisende takken.
Een wollig wit met roze wonder aan houtige takken.
Rockii's zijn het beste type voor ons klimaat omdat ze zeer gezond en sterk zijn.
Late vorsten kunnen bij boompioenen wel eens de bloemen beschadigen. Rockii bloeit net iets later waardoor de kans op vorstschade verwaarloosbaar klein is.
'Zhao Fen' is een krachtige groeier die rijk bloeit met 17 cm grote aangenaam geurende gevulde bloemen. Soms maakt ze ook een paar enkele bloemen.
Boompioenen vragen rijke leemhoudende grond of doorlatende klei.
Je mag ze net als rozen een paar keer per jaar bijmesten.
Als ze het naar hun zin hebben kunnen ze stokoud worden.
Donkerwit zou ik dit willen noemen, zo indrukwekkend is het witte bloemblad met een gefranste rand. In het hart van de bloem zitten donker rode merken rond het donkergele hart. Zeldzaam. Volgens de laatste inzichten van specialisten vsommigen is dit een vorm van Paeonia rockii. De naamgeving bij Paeonia is nog volop in bewegiung. Met name over de boompioenen bestaan verschillenden visies.
Het meest bijzondere blad dat we kennen bij pioenen heeft deze zeldzame botanische rariteit.
Subtiel, zacht varenachtig en ontwapenend vurig rode of roze open bloemen.
Ze is, in tegenstelling tot de rest, een liefhebber van eerder humeuze, licht zure grond.
Op mijn dagelijkse rondjes kijk ik ze uit de grond. Het feest begint al bij het uitlopen van het dan nog bronzen blad.
Dit zijn zaailingen dus de kleur kan variëren.
De laatste om boven de grond te komen maar meestal ook bijna de eerste die bloeit.
In het voorjaar maken pioenen je tuin heel spannend met hun dikke knoppen en het roestbruine eerste blad. P. veitchii heeft bovendien een prima oranjebruine herfstkleur en rode zaddozen. Ze is genoemd naar de Engelse kwekerij Veitch die ze na introductie door E.H. Wilson in 1907 voor het eerst kweekte. De herkomst is Gansu, Shensi en Sichuan waar ze in bergweides te vinden zijn tot 3000 m hoog in de bergen.
Blauw-grijs blad in het voorjaar dat in de loop van de zomer purperrood verkleurt vanaf de punten. Uiteindelijk is het bijna helemaal rood.
In de herfst komen daar oranje en geel bij.
Redelijk rechtopstaand en niet zo hoog.
Zeer standvastig net als de rest.
Mijn favoriete gras nu ook geschikt voor de kleinere tuin.
Een van mijn favoriete grassen en nu nog donkerder.
Het blad begint grijs-groen en krijgt al snel purperen punten. Uiteindelijk wordt het volledig bruin-rood.
Een nieuwe introductie die uitblinkt door vroege herfstverkleuring, namelijk in de zomer.
De rechte vorm van 'Squaw'. Steviger en strakker rechtop, bijna zo geweldige donker bruinrode herfstkleur.
Een van de meest recente en in Amerika, waar de soort inheems is, bejubelde vondsten van onze bondgenoot Dr. Hans Simon.
Als je genoeg plaats hebt plant je misschien toch liever 'Squaw'.
Breed uitgroeiende en uitwaaierende pol met roze in de bloemen en diep donker roodbruine herfstkleur. Een inmiddels wat oudere selectie van Kurt Bluemel uit de V.S.
Het feest hier is de elegante breed uitstaande groeiwijze en het diep purperen blad in het najaar.
Een van mijn favoriete grassen.
Een bats of panschop is vooral geschikt om grond of zand te verplaatsen.
Op Limburgse löss wordt er veel mee gespit. Dat werkt heerlijk omdat je zo'n lange hefboom hebt. Je leunt er lekker bij achterover.
De scherpe snijkant helpt ook: als boter.
breedte van het hoofd: 20 cm
lengte van het hoofd: 27 cm
lengte van de steel: 95 cm
totale lengte: 121 cm
gewicht: 1.70 kg
materiaal van steel: essenhout
Vernoemd naar de Aglaja die we spraken bij kwekerij Gräfin von Zeppelin, niet ver van de Zwitserse grens. En inderdaad familie van de luchtvaart pionier.
'Aglaja' heeft grote, half gevulde, bloemen met een indrukwekkend zwart hart.
Op de kwekerij zijn Oosterse papavers een grote uitdaging omdat ze in de zomer afsterven en dan te veel water krijgen. In de volle grond lost dat zichzelf op. Maar zet ze wel wat verder naar achter zodat de krater na de bloei wordt verbloemd.
Dit zaairas heeft misschien wel de grootste bloemen onder de oosterse papavers.
Ze is klassiek donkerrood met een zwart hart, en heeft ranke kale bloemstengels. Ook de rood aangelopen zaaddozen mogen er zijn.
Grootbloemige vaste papaver in een zeer aangenaam zalm-roze.
Papaver orientale verliest in de zomer na de bloei haar blad.
Zet haar dus vooraan in een border. Maar achter een andere plant die het van haar over neemt.
Eenmaal goed aangeslagen vormt ze een makkelijke polvormende vaste plant
Van hetzelfde kaliber als 'Perry's White' even sterk dus, misschien zelfs toch nog witter, met een diep zwart hart.
Na de bloei sterven ze helemaal af om in de herfst weer op te komen.
Met liefde.
De meest spectaculaire heemplant die ik ken. Ze komt alleen schaars in Zuid Limburg voor. Het blad staat in kransen rond de uit de grond komende stengels waar bovenin één bloem komt later gevolgd door één donkerblauwe giftige bes. De symmetrische bouw is een architectonisch hoogstandje. Op een humusrijke beschaduwde plek kruipt de eenbes snel verder met ondergrondse stengels. In het vroege voorjaar komen de sterretjes boven de grond en doen hun ding.
Net zoals je soms klavertjes vier kunt vinden vind je bij Paris wel eens 'eenbesjes vijf'.
Deze sterk op kruiptijm lijkende plant komt wild voor in de Pyreneeën en elders in Zuid Frankrijk.
Ze verdraagt vocht beter dan tijm en is dus nog makkelijker.
Na de bloei geven de kelken nog maandenlang kleur aan de plant. Een soort immortelle dus.
Leuk ding voor je rotstuin.
(foto sterk vergroot)
Een introductie uit 1993 van Cor Laurens de passieflora specialist die we in de vorige eeuw regelmatig spraken.
Het is een sub-tropische klimplant uit Zuid Amerika die hier op een beschutte plek nog net winterhard is. In strenge winters kun je de voet van de plant wat beschermen. Dan loopt ze altijd wel weer uit.
Ze groeit snel, je mag haar in het voorjaar stevig terugknippen.
De oranje vruchten zijn eetbaar, maar niet smakelijk. De bloemen geuren aangenaam.
Spectaculaire witte bloemen met een doorsnee van 10 tot 12 cm. en bovendien aangenaam geurend.
Ze verdraagt tot ongeveer -10 graden Celsius en vraagt dus een een beschutte standplaats, bijvoorbeeld voor een warme muur uit de wind.
Een exotische ijskoningin.
Passiflora incarnata is een Amerikaanse soort die noordelijk voorkomt tot in in Illinois en Pennsylvania. Dit is een goed smakende en zeer winterharde selectie uit die wilde populaties.
Deze is niet zelfbestuivend, kruisbestuiving kan bijvoorbeeld met 'Snowstar' of een gewone P. caerulea.
Vruchten rijk aan vitamine A en C. vanaf het tweede jaar mag je rekenen op 20 tot 40 vruchten per plant.
Deze recente Zwitserse introductie is geselecteerd op vroege bloei, winterhardheid (tot -20) en smakelijke vruchten. De tot 12 cm grote bloemen zijn ook best aardig.
Vruchten zo groot als een kippenei.
'Snowstar' is niet zelfbestuivend bestuiving kan met Eia Popeia' of Passiflora caerulea
In de winter sterft ze bovengronds af
Inheems in het zuidoosten van de Verenigde Staten en delen van Mexico.
Linda onze moestuinbaas wil geen pastinaken voor me kweken want ze vindt ze te zoet. (Ik noem ze niet voor niets aardbananen.) Langs deze weg smokkel ik ze toch nog onze tuin in. Het zijn namelijk ook reusachtige inheemse schermbloemigen waar nuttige insecten veel baat bij hebben.
Verwacht aan deze tweejarige plant geen dikke wortel, daarvoor moet je ze op rijtjes zaaien en uitdunnen.
Om mee te pronken dus en om bedreigde diersoorten van de ondergang te redden.
'Monocarp' (eenmaal bloeiend), collega's noemen het vaak tweejarig, is net zoiets als 'Carpe Diem' (pluk de dag). Of zoals mijn guru zou zeggen: "You should be diggin' it while it's happening 'Cause it just might be a one-shot deal." (FZ) Meestal is al het tweede jaar een heerlijke wollige wolk op 150 cm hoge purperen stelen je deel.
Ze zaaien zich bovendien rijkelijk uit.
Ik zaai per pot meerdere zaden waardoor je kans hebt op vaker bloei uit dezelfde pot. Genoeg tijd dus voor de zaailingen om het over te nemen.